آرام جان گم کرده ام

بعد از 12 سال بی بغض...بغضم ترکید!

2010-10-06T21:52:00.006+02:00

روزگاری که شروع کردم برای تو بود و روزهایی که خاموش بودم هم برای تو....

از دردهای کوچک است که آدم می نالد، وقتی ضربه سهمگین باشد،لال می شود آدم ...

ذره خاکم و در کوی توام جای خوشست...

2010-08-02T20:33:00.003+02:00

شب 12مرداد...
تو،حسرت...امید...
کلی حرف های زده خط خورد...
این عذر را از من بپذیر!

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم/ دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم

زین سفر گر به سلامت به وطن بازرسم / نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک /به در صومعه با بربط و پیمانه روم

آشنایان ره عشق گرم خون بخورند /ناکسم گر به شکایت سوی بیگانه روم

بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار/ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز/ سجده شکر کنم و از پی شکرانه روم

خرم آن دم که چو حافظ به تولاّی وزیر/ سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

به اندازه حسرتم ،امیدوارم
........................................................................................................

پ.ن1: این پست مخاطب خاص دارد

پ.ن2: دیوان حافظ زد توی چشمم والا من سر قولم هستم!

مرا بس است.....

2010-06-05T22:33:00.005+02:00

مرا بس، که نه بحث از دین است،نه بحث از خدا،و نه وظیفه ای بر دوش....

و حیرتی عمیق که چه کودکانه فریب می خورند این ملت...

نظر مقام معظم رهبری در مورد اقامه عزای ائمه در ديدار با اعضاى «گروه ويژه» و «گروه معارف اسلامى» صداى جمهورى اسلامى ايران‏
مسأله‏ى ديگر، مسأله‏ى روضه‏هاست. روضه‏خوانى و سينه‏زنى بايد باشد؛ اما نه در هر عزايى. اين را بدانيد كه روضه خواندن و گريه كردن – آن سنت سنيه – مربوط به همه‏ى ائمه نيست؛ متعلق به بعضى از ائمه است. حالا يك وقت در جمع و مجلسى كسى روضه‏يى مى‏خواند، عده‏يى دلشان نرم مى‏شود و گريه مى‏كنند؛ اين عيبى ندارد. اصلاً عزادارى كردن يك حرف است، روضه‏خوانى و سينه‏زنى راه انداختن يك حرف ديگر است. روضه‏خوانى و سينه‏زنى راه انداختن، مخصوص امام حسين است؛ حداكثر مربوط به بعضى از ائمه است؛ آن هم نه به اين وسعت. مثلاً در شب و روز تاسوعا و عاشورا بخصوص، در شب و روز بيست‏ويكم ماه رمضان، سينه‏زنى و عزادارى و برپايى جلسات خوب است؛ ولى مثلاً در مورد حضرت موسى‏بن جعفر (عليه‏السّلام) – با اين‏كه وفات آن بزرگوار از وفاتهاى داراى روضه‏خوانى است – من لزومى نمى‏بينم كه سينه‏زنى بشود؛ يا مثلاً در سالگرد شهادت حضرت زهرا (سلام‏اللَّه‏عليها) مناسبتى ندارد كه ما بياييم نوحه‏خوانى و سينه‏زنى كنيم؛ بهتر اين است كه در آن موارد، شرح مصايبشان گفته بشود. شرح مصايب، گريه‏آور است.

و خدا را شکر بر بصیرتی که عنایت الله است به آن مرجع عالیقدر....

که تکلیف کرد و دستور داد به دسته های عزاداری مادرم...

که حفظه الله

..............................................

به غربت فاطمه می سوزم،نفسم تنگ می آید که چه کردند آن ملعونین و مایی که می ترسیم از خلق خدا....

که به او اقتدا نمی کنیم...

که نگذشت نمازی بر مادرم مگر آنکه آن دو ملعون را در آن لعنت می کرد...

الإنصاف فى النص على الأئمة ع با ترجمه رسولى محلاتى متن‏عربى 377 السابع و الأربعون و مائتان نص - ..... ص : 374ّا قبض رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و اعتلّت فاطمة دخل عليها رجلان من الصّحابة فقالا لها:كيف أصبحت يا فاطمة بنت رسول اللّه؟ قالت: أصدقاني هل سمعتما من رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله يقول: فاطمة بضعة منّي من آذاها فقد آذاني؟ فقالا: نعم لقد سمعنا ذلك منه، فرفعت يديها إلى السّماء و قالت: اللّهمّ إنّي أشهدك أنّهما قد آذياني و غصبا حقّي، ثمّ أعرضت عنهما فلم تكلّمهما بعد ذلك، و عاشت بعد أبيها خمسة و سبعين يوما، و قيل: أربعين يوما، و قيل: ستّة أشهر حتّى ألحقها اللّه به «1»

الهارب منک الیک...

2010-05-27T22:34:00.002+02:00

ممنونم!

مینویسم...به یاد همه غم هایت...
به یاد تنهایی هایت...

از این 3نقطه ها سر سری نگذر! چه کسی می داند تنهایی یک مرد چقدر بزرگ است
واین روزها از اینجا هم خسته ای …

نیست حرفی برای آرام کردن تو جز

فرمایش مولایمان:

"انا غیر مهملین لمراعاتکم و لا ناسین لذکرکم..."

تا ندبه...

..........................................................

پ.ن: ارسال شده برای سید مجتبی شجاع الساداتی

مرا چون فاطمه ای مادر است...

2010-05-16T08:43:00.000+02:00

.
بالاترین دعا برای اماممان،مولایمان صاحب الزمان ...
روی مستقیم با خداوند است....که "اللهم کن لولیک الحجه بن الحسن..."
چون کار فرج را بدست هیچ احد الناسی واگذار نکرده است و به یگانگی از ولیش محافظت می کند،به هیچ واسطه ...
من می گویم،انتقام مادرم را هم خدا خودش باید بگیرد...
اینهم شاهدش،

اللهم کن الطالب لها ممن ظلمها و استخف بحقها؛و کن الثائر...
اللهم بدم اولادها...بدم اولادها
اللهم...
و کما جعلتها ام ائمه الهدی...
و حلیله صاحب اللواء (امیر المومنین علیٍ المرتضی)
...
........................................................
پ.ن.1.شاهکاریست این متن عربی،
خدا کند مجبور نباشید ترجه اش را بخوانید...
در بخش صلوات بر حجج طاهره،در کتاب شریف مفاتیح میخوانیم....
"پروردگارا خودت ازبیداد و ظلمی که این امت جاهل در حق فاطمه کردند،دادخواهی کن .آن مردم بی رحمی که خون پاک فرزندانش را بخاک ریختند،وانتقام بکش خدوندا آنچنان که آن حضرت را مادر ائمه هدی وو همسر علی مرتضی قرار دادی.
پ.ن.2.خداوندا بحق و غیرت منتقم آل محمد که از کودکی دست پرورده خود توست....

و با چشمان سیاهِ سیاه،مخمل سیاه!

2010-04-18T23:34:00.000+02:00

به قول عزیزم،باید با سبک نادر ابراهیمی کنار آمد تا بتوان لذت نوشته هایش را برد....
این متن به هیچ وجه سیاسی نیست،عشقیست!
نمی دانم متوجه می شوید یا نه!

"آنچه شما گله می نامید،آقا گله نیست،یک گروه بزرگ عاشق صادق است،و به ظاهر خاموش.
پنج هزار سال است که به ظاهر خاموش است،و صدها حکومت را با سر زمین زده است،و غلامان خواجگان خاموش و وفادار دربارها،صدها سلطان را به صدها صورت،تکه تکه و سوراخ کرده اند و به دار آویختند و قلبهای سربیشان را خنجر نشان کرده اند...
غلامان و خواجگان،به چیزی بیش از سلاطین وفادار بوده اند....
مردم ما می دانند در تن سکوت،چگونه زهری جاریست.
تو...تو...تو خطرناکی گیله مرد کوچک!
اعتقاد،خطرناک است آقا!
و عشق،از آنهم خطرناکتر است.می دانم!"

نادر ابراهیمی.... یک عاشقانه آرام
........................................................
خاطره:خبر مکه و مدینه به من دادند....انشالله تا تابستان!
پ.ن.نمی دانم اما قبل از هرچیز کربلا بروید....
عشق بازی کنید،هر آنچه که می خوانید ،شهد الله که به آبروی حسین فاطمه ارزانیتان می کنند!
..
.

مرهم به دست و ما را مجروح می گذاری ...

2010-04-09T20:39:00.000+02:00

.
می دانی عزیز دلم...

من از آشنايانم آنقدر ديده ام که حالا غربتم را بی رحمانه می پرستم ...

طوری که اين روزها از خيابان که رد می شوم حواسم هست به چشمان آشنای هيچ کسی نگاه نکنم ... سنگفرش خيابان را می شمارم و گاهی چند بار نفس عميق می کشم .. بعد يادم می آيد اخوان ثالث را که می گفت :‌ تنهايی ها از باهم بودن سگها به دروغ بهترند .. و بعدتر که ديگری می گفت: سگ است آن که با سگ رود در جوال ! .. می دانم .. دنيای بی رحمی داريم .. بسیاری بوده اند که هچ وقت سهمی نداشتند....

بسیاری هم آنقدر داشته اند که ار آخرت بی نصیب مانده اند...

قرآن کنند حرز و امام مبین کُشند ... یاسین کنند ورد و به طاها کِشند تیغ ...

می دانی .. حالا می فهمم آن دو کودک را که از پشت بام روی عابران با شادی تمام "تف " می کردند .. عظمت يک مرد به جديّتی است که در بازی های کودکانه داشته است .. آه .. چه بگويم که درد ديوانه ام می کند.. انصاف از که بجويم که شانه هايم طاقت ندارند ديگر .. اين کثافت هر روزه حالم را به هم می زند ..

می ترسم از روزی که بگویم....

خدايا ...

اگر می خواهی سر به نیستم بکنی...

کاری کن ...

مرگی برسان....

طوری که صدای خفگی آخرم را هيچ آشنايی نشنود ...

اندر احولات4

2010-03-25T01:30:00.000+01:00

مرد اگر بودم، میان این دید و بازدیدهای بی جون و بیهوده ی نوروزی، از حالم اگر کسی می پرسید که "خوبی؟"،

راست می گفتم ...

..............................................

فکر می کنم یک حرفهایی زدم...که ذهنت را مشغول کرده و شک کرده ای

اما به امام قسم،من اینها را جز از صداقت نبافتم...بی کم و کاست و بی زیاده، هر آنچه بود گفتم...

شاید نباید می گفتم،شاید نمی خواستی صادق باشم....

اما من اگر باز هم برگردم به نقطه اول....

همینهارا به زبان می آوردم....

من حسابم پاک است،خوب می دانی

یا رازق...بفریاد برس و بر میدانهایش بافزا!

2010-03-20T19:31:00.000+01:00

امروز ... بغیر سال تحویل...روز ملی شدن صنعت نفت است .. و بالطبع نفتی شدن صنعت ملت! ...

این اتفاق خجسته که به دست ما فاجعه شد، از همان هنرمندی های خاص ایرانیان است و بس !

یک پست قدیمی ولی تازه....

2010-03-18T21:44:00.000+01:00

بر دیده ات نظر کردم،اشکهایت را بوسیدم و دیدم که مژه هایت بهم تابیده است.

می دانم که چشمهایت دروغم را باور نکرد و گریستنت، گناهم را شست...

اما بدان،دیروز به عشق، آشکار شدم و امروز به رنج، مرد.

ومی دانم که فردا هم به صبر، پیروز.

اینرا از پدرانم به ارث برده ام...

تو هم صبر کن...

دروغها هم روزی بر ملا شوند.

.................................

.پ.ن.دیدی گفتم دروغها هم روزی بر ملا شوند...

خوب خدارا شکر که بر ملا شد....

و اما عشق...

2010-03-13T20:51:00.000+01:00

که دارد نشانی ز کویش...
که آرد شمیمی ز بویش...
سلامم به رویش به مویش
اسیرم....
اسیرم به گیسوی مهدی
گل نرگس کجایی
گل نرگس...
کجایی....
الهی...
الهی.... به محراب ابروی مهدی...
..............................................................
چقدر این بغض خفه کننده است...
نفسم بالا نمی آ ید

جانم به جان اوست...کجا؟

2010-03-08T19:40:00.000+01:00

حکایت این روزهای من، حکایت همان "روی ارّه نشستن" است ... نه راه پیش داشته باشی نه راه پس ...
.
.
زندگی کردن من مردن تدریجی خواهد بود،اینرا تقریبا مطمئنم.....

می دانم .. دنيای نادرستی داريم .. بسياری سهمشان را در باور يک اشتباه ساده از دست داده اند ...

گاهی خيال می کنم که حضور ديگران طوری بايد باشد که مزاحم تنهايی ات نشود ...

فقط حال من را هم در نظر بگیر...اینقدر که حق گردنت دارم...

گرچه حق من همانست که همیشه حق با توست!

حق با توست...

...........................................

پ.ن1." اي قرارِ دلِ طوفانيِ بي ساحل من
از کنار من افسرده ی تنها تو مرو .. "

ممنون امام رضا ممنونم.....

پ.ن2. مرا به روز قیامت غمی که هست آنست
که روی مردم عالم دوباره باید دید...

امان از حمق این مردم...امان!!!

2010-02-25T22:35:00.000+01:00

روزنامه ی اعتماد در صفحه ی ادب و اندیشه تیتری زده بود :
" بعد از اسکی،‌ کتاب خواندن آی می چسبد ! "
.
یعنی این دخترک بی درد، بعد از یک روز الواتی و مرفهی ،کتاب هایش را آن بالا برده است که روی برف دراز بکشد و لابد بخواند. بعد بیاید به طویله ی روزنامه، آن گاله ی در افشانش را باز کند و به هم قطارهایش خطاب کند:

"بعد ازاسکی،کتاب خواندن آی می چسبد!"

بله بفرمایید،شما چنین سخنان گوهر باری به اعلی درجه مفهوم و معنی را نفرمایید، چه کسی ما را بهره مند می کند....

زودتر بفرمائید که لا اسراف فی السراج ...
.
مملکتی داریم که از همین یک دانه ی جو شعور، چهل غلندر، نان ساخته ، میخورند...

این منّورالفکرهای عقب مانده ی ما،در این زمانه ی بی همه چیز و خالی از هنر،آنقدر جولان داده و گند زده اند که شده اند اکثریت ملت!

و بد بختی، ازاین هنرشان نیز سخت خوشنودند ... حمال ها!

........

پ.ن. من همان روستا را ترجیح می دهم خدا...جایی که مردم هم همچون گاو و گوسفندهایشان از داغی که بر پشتشان می نشیند،هیچ گلایه نمی کنند....

والله که آنها را بیشتر از شما دوست دارم....

حداقل ادعایی ندارند....

جواد الائمه (ع)

2010-02-21T18:44:00.000+01:00

روزی معتصم امام محمد تقی،جواد ائمه(ع)-روحی فداه- را به مجلسی فراخواند،در آنجا اختلافی شده بود که دست دزدکی را چگونه باید قطع کرد....

یکی می گفت از مچ، دیگری می گفت از آرنج....

از امام پرسیدند،امام فرمود من را عفو کنید که جواب بگویم.

معتصم قسم خورد که باید بگویید...

فرمودند،خداوند در قرآن می فرماید که مساجد برای خداوند است،لذا کف دست ما از مواضع سجده است، باید باقی بماند،انگشتان را فقط قطع کنید....

معتصم از همان روز از ترس آشکار شدن علم امام،کمر به قتل او بست...لعنت الله علیه.

***

چقدر غریب بود کاظمین....وقتی سوار اتوبوس می شدیم تا از کاظمین برویم دل در سینه ام تاب نمی آورد...

آقا جان...

می دانید که همیشه از باب شما به حرم پدر بزرگوارتان مشرف شده ام....

به خدا اشک، عقلم را کور کرده...نفسم بند آمده...دلم خون است...

باب خود را بازهم به روی من می گشایید؟

کلی درد دل دارم ....

کلی آرزو....دلم خیلی گرفته است...خیلی!

.......................................................................

های مردم،آی با شمایم....آری با شما!

چه بد مردمانید...چه بی مقدارید....وای، چگونه بی حیائید....

از شما شکایت دارم....

دل من را نلرزانید.

حرف اول و آخر

2010-02-18T14:10:00.000+01:00

تا فبل از کربلا ....
احساسم نسبت به خودم؟
مثل احساس مخمل در" خونه مادر بزرگه" بود ...
با اینکه می داند تقریبا هیچ تاثیری در دنیای اطرافش ندارند... واساسا عرضه آن را هم ندارد... یک جورهایی مثل یک بیمار خود شیفته،خودش را خیلی دست بالا می گرفت.
اما، در حین زیارات...بحمد الله مثل بک بنده بودم...سراسر از حب...توکل و توانایی حقیقی...و من آنجا، این شعر قیصر را نقض کردم.
..
.
ـ" ديروز ما زندگی را
به بازی گرفتيم
امروز او٬
ما را ...
فردا ..."
همه ی دنیا بازیچه اوست،همه...
ونمی دانی چقدر این حس شیرین است.
................................................
..
پ.ن. به خیلی ها می خواهم بگویم :
ای شما ابله تر از تعریف خوشبختی،
ای شما خالی تر از بیهودگی هاتان،
ای شما تصویر بودن را خیالی خام.......
تبصره :
از کربلا هیج نمی گویم
اگر خواستی قرار می گذاریم بام تهران،یا یکجایی آن بالا ها تا برایت تعرف کنم...با تمام ابزار آلات و متعلقات
..
.

حال حکایت "ما" ست

2010-02-07T12:35:00.000+01:00

بعد از یک عمر آشنایی، بعد از سه سال صبوری، قسم به آن نماز جماعت دو نفره مان که در خواب پشت من ایستادی _ و بجای اینکه من قنوت بگیرم، از پشت صدای تورا شنیدم و سکوت کردم ..._ و تو در قنوت آن می خواندی : " رب اغفرلنا الذنوبنا التی تحبس الدعا ... "‌ شرمنده ام از لطفهای تو که مرا خیلی بزرگتر از خودم می خوانی و می دانم که خوب می دانی چه بی مقدارم ...
..
.
" بهترین چیز
رسیدن به نگاهی است
که از حادثه ی عشق
تر است ... "

.
...................................

و الله که شهر بی تو مرا حبس می شود ...

"خوب چاره چیست؟"

سعدیا چاره ثبات ست و مدارا و تحمّل ..."آخ از این تحمل و صبر...آخ"

تمت،ممنونم سید الشهدا،ممنونم آقا...با تمام زخمهاییی که پر از خونابه و چرکست، می آیم...تازه اول کار من و شماست...

هورمون هویت

2010-01-29T21:00:00.000+01:00

نمی دانم اینترنتی بود یا حضوری... اما اوایل یکبار با دکتر محمد بحث جالبی داشتم...در آن بحث یه جوری به ما فهماند که خیلی از حسها...افسردگی ها ،خوشحالی ها و شاخصهای شخصیتی آدم ها منشاء هورمونی دارد...مثلا اگر می گفتیم فلانی با ایمان است و بعد از مدتی می دیدیم که خیلی هم نه انگار، بر خلاف باور ما که اورا در گذشته آدمی الی الله می دانستیم و حال تغییر کرده و فریب خورده،این هورمونها بودند که از او مردی معتقد ساخته بودند و باز هم این هورمونها بودند که باعث تغییر او شده بودند.

مدتی به آن فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که همیچین پر هم بیراه نگفته است،خوب نشانه ی آنهم مردم حال حاضر ماست...

اوایل انقلاب هورمون ها هویت ملت ما بودند ! .. به خاطر همین هورمون ها بود که راه می رفتند، جنگ می کردند، یا دست هم را در خیابان می گرفتند .. هیچ چیز بهتر از هورمون، هدف هایشان را توجیه نمی کرد .. عشق را اگر فهمیدند از همین فعل و انفعلات هورمونی بود، شعار اگر دادند به آسمان قسم که تنها همین هورمون ها بودند، یا افسرده اگر شدند هم هورمون هایشان درد می کرده است لابد .. به خاطر هورمون بود که ناشیانه حرف می زدند یا عاقلانه سکوت می کردند ... الله اکبر هایشان، نماز خواندن هایشان هم همه هورمونی بود ...اکنون هم ،هر آنچه این مردم می کنند نشات گرفته از هورمون است...یا شاید هم نبود هورمون های اوایل انقلاب.اما دیده های من می گویند که حقیقت ملت یعنی مانتوی تنگ و دستبند های سبز... ونمی دانم چه هورمونیست که باعث شده همیشه حق با هورمون های تو باشد ،‌ تو که سیگار می کشی، تار می زنی و کودتا می کنی ...

----------

پ.ن : حقیقت=هورمون

اندر احوالات 3

2010-01-20T21:23:00.000+01:00

چه بگويم ... وابستگی ام کمتر شده است ... نه ديگر از چيزی ناراحت ميشوم ... و نه چيزی بی نهايت شادم ميکند ... حتّی نميتوانم بگويم برايم فرق نميکند ! ... يک حالت تعليق و يا شايد ترفند زیرکانه به زندگی ....

می دانی....

دنیایم وارونه شده است .... سرنوشتم هم ! ... چرا که "امروز" و جایگاه ما، میزان "زورما" است .... و "زور" حرف اول و آخر "روز" ..." جنگ" را "گنج" مي دانند برای "گرم" نگهداشتن "مرگ"... ٬"عرف" را در" فرع" می گذارند و بايد "شرع" را در "عرش" دنبال کرد !! .... اين روزها ٬ در اين "هوای" نا هنجار "یاوه" ٬ زمستان "درس" " سرد" خود را نیز فراموش کرده است .... انگاری همه چيز وارونه شده است ... نوشته هايم هم!

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

.
پ.ن : وارونگی هم صفايی دارد‌ (!)

پ.ن:بیست روز تا کربلا و من هنوز سرشار از بی صداقتی و خجالت و مدارا

. ..

هوس "کرب" و "بلا" کشت مرا....

2010-01-09T20:54:00.000+01:00

مدتهاست به نتیجه ای رسیدم و بسیار پیشنهاد کردم به خودم، چون هنوز کسی را محق بفهم این مطلب نیافتم تا به او پیشنهاد کنم...
تمام اين بی قراريهایم؟از کوره در رفتن هایم، از آنجا ناشی می شود که موتور بنز رابسته ام روی پيکان ! ... که البته راه حلّ ساده ای هم دارد .. موتور بنز را بندازم دور ٬ جايش يک موتور پيکان بگذارم و مثل بسياری از اين اطرافيانم، از زندگی لذّت ببرم ...کما اینکه بارها اینکار را کردم،ولی هر بار پشیمان تر از قبل شدم.
امّا راه حل بسيار مشکل تر آنست که قالب تفکرات روزمره ام ، از سطح غالب موجود در ملت به يک سطح عالیه گسترش یابد ...
به قول معروف:

you are too smart to come up with this world

باید خدایی شد....اما خیلی سخت است،خیلی دور...تقریبا حتم دارم ناممکن است،به قول خان دایی باقر،"نشده"....تا بحال به این حد نسوخته بودم از احساس یک عجز معصومانه...

--------------------------------

یکماه تا کربلا.....

اما حال بهتر از هر وقت تورا دارم،امیدوارم :

دلم ازين خرابيها بُود خوش ٬‌ چونکه می دانم
خرابی چونکه از حد بگذرد ٬ آباد می گردد ...

توبه ای باید که بسم الله نخواهد...

2010-01-05T12:09:00.000+01:00

این روزها را بدجوری باخته ام ... به راستی که هيچ گاه اين اندازه خوار و بی مايه نبوده ام... نمی دانم چه کرده ام با خويشتن که امروز در چاله ای از يک برکه ی خشک به گل نشسته ام !!!؟ ..
مدتهاست که ديگر حقيقت ندارم ... آنقدر پشتِ سر سايه ها و خيالها ٬ دروغ بافته ام که اکنون نمی توانم به يقين بگويم ٬ اين منم يا سايه ی شخص دیگری که دوست داشتم باشم !

می فهمی رفیق؟ نه،بینی و بین الله می فهمی چه می گویم؟

این شب ها بسیار شده که خواب مشابهی را می ببینم ... اینکه در راه پله های برجی سرگردانم و به مقصدی نامعلوم ...انگار شبحی هستم رقیق...به وضوح می فهمم که وقتی از راه پله ها بالا می روم،دستهایم از میانه نرده ها براحتی رد می شود و من فقط تماس نرمی را حس می کنم.پاهایم استوار نیستند و ودر پله ها فرو می روند....خیلی ضعیفم...خیلی!مدام به صدای بلند فریاد می زنم و مادرم را صدا می کنم...آنکس که از او همیشه در مریضی های سخت مدد می طلبم ... شدیدن احساس نیاز به او دارم...اما هیچ کس جوابم را نمی دهد...همینطور که کشان کشان روحم را به طبقات بالا می کشم از غلضتم کاسته می شود...افرادی را می بینم که روزهای زیادی از عمرم را با آنها سر کردم....همین شب قبل دکتر مدیر زاده را دیدم،وقتی با ضعف به یک پاگرد رسیدم،دیدم با آن پالتوی سیاهش آمد روی پاگرد بالایی ایستاد و بدون هیچ کلامی به من خیره شد... دستهایش را در جیب اور کتش کرده بود .....هیچ صورت واضحی نداشت تا به او نزدیکتر شدم.... به زحمت خودم را به او رساندم... فریاد میزدم "سلام دکتر"...دوست داشتم با او مفصل حرف بزنم ...اما او فقط من را نگاه می کرد...بعد با خنده ای حاصل از عجله ،آنهم فقط با دو انگشت با من دست داد، و بدون هیچ کلمه ای خیلی سریع از پله ها پایین رفت، دستش خیس بود. نمی دانم اگر خیلی عجله داشت چرا آنقدر صبر کرد تا من از پاگرد پایینی خود را به او برسانم؟...همچنان کمک می طلبم....عجزی دارم در بیان آن حس به اندازه عجز تاریخ از ادعای صحت و راستگوییش... در میانه ی مسیر، از جایی به بعد، نور بیشتر شد، محمد طارمی و صفارهرندی را دیدم که با هم پچ پچ می کردند خیلی پر هیجان؛ تا من را دیدند از طرف دیگر فرار کردند....نای دنبال کردنشان را نداشتند... باز هم بالا می روم و مدام مادرم را فریاد می کنم... اما هیچ صدایی نیست...به طبقه ای می رسم که گویی چند نگهبان مرا از اتاقی شیشه ای می بینند...گویی آنها صدایم را می شننود و از پشت صندلی هایشان به هوای رسیدن به من بلند می شوند...به زمین می افتم...ناگهان بی اختیار زمزمه می کنم....«لو اجتمع الناس على حب على بن ابى طالب عليه السّلام لما خلق اللَّه النار»...

نمی دانم چرا...

------------------------

پ.ن‌: تو بیش از همه می دانی که ابدا دغدغه ی تصویر خودم را در ذهن دیگران نداشته ام. نه درگیر تعارفات معمول بوده ام، نه حوصله داشتم دوره بیفتم توی خیابان که ته دل فلان آدم بینوا با من صاف باشد. اما با همه ی این اوصاف آدم ضعیفی هستم ...

تاب بی تو بدون را ندارم...از همان روزهای اول تا به امروز، جای تورا کسی برای من پر نکرده است...گمان هم نکنم بعدها پیدا شود.

خاطره:خبر کربلا بما دادند...تا 20 بهمن...

هنگامه سیاست 2

2009-12-29T21:37:00.000+01:00

الآن تو ایران،آغاز و پایان یک جنبش فریاد آزادی ، به سلب بیشتر آزادی از مردم می رسد ....

بیشتر جریان های آزادی خواه چون رهبران مدبر و آزاد منشی ندارند،از نقطه ای به بعد ملت را از دست می دهند. وقتی بیشتر آزادی خواهان از مخالفان سیستم هستند تا مدافعان اصول آزادی و انسانی وعموما به دنبال هواهای نفسانی خود،اعم از قدرت ، بی بند و باری و یلگی؛ با گذشت زمان برای تحقق اهدافشون، مجبور به زیرپا گذاشتن حقوق بنیادی و اولیه مردم می شوند. این اتفاق تمام جریان را به گند می کشد و عملا آنرا پوچ و بی معنی می کند و باالطبع وقتی سیستم می خواهد با آنها برخورد کند، آنها هم مجبور می شوند آزادی های عمومی را به خاطر تخطی عده ای از مردم، سلب کند.حال چه برسد به اینکه سیستم خودش هم استبدادی یا دیکتاتوری باشد.

--------------

به یکی از ملتی که بخاطر تظاهرات عاشورا، امروز،علم توهین و وا اسلاما بلند کرده بودند،گفتم:

"اگر میگین اینا عزاداری مردم رو خراب کردند،چرا وقتی که تو حسینه امام خمینی،روز عاشورا وتو مجلس عزا، سر سخنرانی خاتمی ریختن ملت رو زدند،علمتون رو علم نکردین..."

نفهم، مزخرف جواب داد.

حسین...آرام جانم، حسین...روح و روانم

2009-12-21T14:46:00.000+01:00

.
من معتقدم، عاشورا آنقدر ها هم که من و شما می خوانیم،نه ظلم گریزی است نه اسلام خواهی....
چه حکمتیست و چه لزومی، من نمی فهمم،آنچه که گذشت را فقط ابا عبدالله و خدا می فهمند و بس،و ما را همین کفایت که امام حسین(ع) به عشق" الله" باید خون دل می خورد ، خون می گریست و خون می داد.
این تفسیرها همه بهانه ای برای من وشماست،شمارا به خدا اینقدر ساده نگیرید...اصلا... حتی بهش فکر هم نکنید...نه فلسفه بچینید، نه تلاشی برای فهم و توسعه آن .
تمام ریز و درشت وقایع عاشورا، از اول تا به آخر، یک پارچه فریاد می زند که نباید حرف اضافی زد، باور کنید نه به من و نه به شما، هیچ ربطی ندارد که آندو چه کردند و چه شوری بین خود انگیختند.نینوا، حرم ستر حسین است وخداوند ،حتی اندکی تامل،حتی یک خط از شهادت حسین، ذهن را می گذارد جایی که فراغت از آن ممکن نیست.

هنگامه سیاست...

2009-12-16T09:36:00.000+01:00

" من، طرفدار پوسیدگی و فساد و دوستدار گندیدگی و مرگم. یعنی دوستدار واقعیت! در ماندگی ملت ما اینست که زیادی جوانیم. سرعت گندیدگی مان زیاد نیست. برای همین است که آدم های بزرگ نداریم. برای بارور شدن مردان بزرگ، کود تاریخ لازم است. آدم های بزرگی مثل ( پیغمبر اکرم ص)، گاندی، ناپلئون و اینها از اعماق کثاقت بیرون می آیند.از ته بیست قرن چرک و خون و تاریخ سر بلند میکنند. ملت ما باید همینطور سراپا بگنده و همه باید کمک کنند ...

رومن کوپر...
-------------------------------
پ.ن.
تو این دعوا های اخیر سیاسیون احمق باید بگم به قولی:
زاهدان را به ریش می خندم وصوفیان را به پشم می گیرم...
خودمونیما، خیلی ملت حمالی داریم...
اه...
پ.ن. ببخشن من اینفدر بی ادبم...

اندر احوالات 2

2009-12-11T19:19:00.000+01:00

"نمی دانم چرا در هر شعفی، هر خنده ی قاه قاه ی، هر بشکنی، هر احساس خوشی ای٬ موجی از حماقت غلیظ ، منفور و زشت پدیدار است، نمیدانم قیافه های خوش و فربه چرا در چشم من، تا حد استفراغ وقیح و قبیح و چندش آورند؟ نمیدانم چه تجانسی است میان "چربی" و "حماقت"! نه یک حماقت ساده ی بیگناهِ بیصفت، همچون حماقت یک نوکر، یک خل، یک بیابانیِ نیمه وحشی، بلکه حماقت تهوع آور و آزار دهنده و خفه کننده یک قیافه ی تر و تمیز و خوش آب و رنگ، یک نیمه روشنفکر و نیمه تحصیل کرده ی متمدنِ پر ادعای از خود راضی ... "
هبوط ... شریعتی ..

====================================

پ.ن.1. هم برای خودم صادقه هم واسه ملتی که از دستشون شاکیم!

بابا یکی نیست بگه برو حمال خوب خدا باش...

پ.ن2. واسه همینه که وقتی ملت می پرسن "این چه دینیه که توش آهنگ حرامه؟" جوابشون رو با این می دم که آهنگ غفلت میاره،آدم رو احمق می کنه!

پ.ن3.بگم من خودم کلا آدم غافلیم و دوستدارم بعضی وقتا آهنگ گوش بدم...

خجالت

2009-12-09T22:49:00.000+01:00

.
بعضی وقتها که از همه چیز می برم و ازهرکس بیش از دیگری خسته می شوم،نا خود آگاه زمزمه می کنم...

Yesterday Is History_Tomorrow Is Mystery_Today Is Gift
* WHERE IS MY LOVE_WHERE IS MY HOPE_WHERE IS MY REASON TO LIVE

از او خجالت می کشم...اشکم میریزد ، ساعتی اندوهگین می شوم و مدام به خود نهیب می زنم...

--------------------------------------------

(Joan Rivers(American humorist.1935

و حزنی الیک...

2009-12-04T18:54:00.000+01:00

روزهای غربت غیبت،آنقدر سرد است که در نیمه های شب، از نا کجایی برایت sms ی می رسد ...
"...چون دست علی، در غدیر بالا رفت، نور ولایت عرش را آزین بست... شرکت فولاد گستر"
ومن با دستهایی یخ بسته، چواب می دهم...
"ز چه رو در کوچه های بنی هاشم، دستش بالا نرفت تا آزین زمین را کبود نکنند؟"...
و به جایی نمی رسد...

-------------------------------------------------------------

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند،

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید ...

آی آدمها !
.
.
..

یه نصیحت بفرمایید آقا....

2009-11-24T20:25:00.001+01:00

آخره مجلس....
+ها: آقا یه نصیحت بفرمائید.....
-: تا حالا به نصیحتهایی که شنیدی عمل کردی؟
+ها: (نعره ها بزدند)
------------------------------
می گن آقا،مرحوم بهجت بودند....روحش شاد

فراتر از افیون گاهی...

2009-11-19T20:28:00.001+01:00

داشتم به این می رسیدم که دین افیون توده هاست... دوستم نظرم و عوض کرد...می گفت:

آدم ها را در مواجهه با دین در ژانرهای متفاوتی یافته ام ..
1- آنها که خدا را از آنجا می خواهند که به مرگ می رسند. دین هم برای آنها یکی از راه های خوشی محض است. لذت امیدواری به زندگی، وقتی که مرگ ... کم نیستند آدم هایی که دردهای غیرقابل تسکین را با دین تخدیر میکنند. من زیاد دیده ام که دستشان به قرآن تنها در ختم عزیزی می رسد. یا از قرآن آیه های معاد، زن و غذا و جنات تجری من تحت النهار می دانند. چاره ای هم ندارند لابد. تنها پناه برخی دردها انگار متافیزیک است و بس ..
2- آنها که به قول کامو " شخصیت ثابتی ندارند و دنبال یافتن روش ها و چارچوب های منظم در زندگی هستند". دین به آنها شخصیت می دهد. هویت می دهد. اوقات خالی شان را پر می کند. نمازهای بی روح اول وقت، گشنگی های منظمی به نام روزه، عزاداری و مولودی و ختم انعام و همه ی آنچه دیگران به سنت می شناسند و من به ابزار فرویدی شخصیت. دین برای اینها دنیا می سازد. به روح شان شکل و فرم می دهد و از بی وزنی محض به یک وزن مخصوص ناچیزی می رسند ..
3- آنها که دشمنی دارند. برای فرار از سوال های اساسی حمله می کنند تا پس نیفتند. گاهی خودشان هم نمی دانند در سرشان چه می گذرد. ولی هویت شان در مبارزه است. و معمولا اکثر مباحثات روزمره را به فرم دینی می برند تا بتوانند حرفی بزنند و مخالفتی بکنند و تنهایی شان تسکین بیابد ... این راه حل بیمارگونه ی " کوزت وار" را، که برای فرار از تنهایی فریاد بزنی که من از تنهایی نمی ترسم، به هر شکل مدرنی بنویسی چیزی بهتر ازین که من نوشتم نمی شود. آن ها که می جنگند و می ترسند ..
4- دسته ی دیگر اهمیت نمی دهند و شاد هستند. یعنی این خاصیت نسیان بالفعل را دارند که می توانند به چیزی که کاملا اساسی ست اصلا فکر نکنند. من به برخی هاشان گاهی غبطه می خورم. که فراموشی راه مطمئنی برای خوش حالی مدام است. این دسته که حالا به قول عام آگناستیک یا آپاتتیک هستند دین را به علم می سپارند و علم را هم به دیگران ! .. و لابد چون منطق منطوق و مشخصی برای اثبات خدا نیست میان تمام نشانه های الهی علامت سوال را انتخاب می کنند .. سوال آنها را چند ده سال توی زندگی می برد و می گذارد جلوی جوابی چون مرگ .. بعد از آن را نمی دانم چه می کنند ..
5- دسته پنجم لله هستند و الی الله .. زندگی شان را برای خدا می خواهند، تا خدا را برای زندگی شان .. نفس می کشند برای خدا .. حرف می زنند برای خدا .. دین را می خواهند برای خدا .. فهمیدنشان هم ممکن نیست اگر اهل نباشی ..

جواد الائمه (ع)

2009-11-17T20:19:00.000+01:00

روزی معتصم امام محمد تقی،جواد ائمه(ع)-روحی فداه- را به مجلسی فراخواند،در آنجا اختلافی شده بود که دست دزدکی را چگونه باید قطع کرد،یکی می گفت از مچ،دی گری می گفت از آرنج....

از امام پرسیدند

امام فرمود من را عفو کنید که جواب بگویم.

معتصم قسم خورد که باید بگویید...

فرمودند،خداوند در قرآن می فرماید که مساجد برای خداوند است،لذا کف دست ما از مواضع سجده است، باید باقی بماند،انگشتان را فقط قطع کنید....

معتصم از همان روز از ترس آشکار شدن علم امام،کمر به قتل او بست...لعنت الله علیه.

چقدر دلم گرفت از کاظمین رفتیم...آقا جان می دانید که همیشه از باب شما به حرم پدر بزرگوارتان مشرف شدi ام....به خدا اشک عقلم را کور کرده است...نفسم بند آمده...دلم خون است...شما شفاعتی کنید تا امام، من را بطلبند....کلی درد دل دارم ....
دلم خیلی گرفته است...خیلی!
............................
آی مردم،با شمایم...آری شما....
چه بد مردمانید...چه بی مقدارید...وای که چقدر بی حیایید.

امید

2009-11-15T21:17:00.000+01:00

" حالش بدک نبود، فقط گاهی دختر پرستار نفسش را با اکسیژن مددی می‌رساند. از همه شعر خواست، سیمین، من و... که می‌رفتیم دم تختش و برایش می‌خواندیم، او غالباَ دست را حایل و خم‌گر گوش می‌کرد و گوش می‌داد، سیمین غزلی خواند و من قطعه‌ای برای او خواندم، نه چندان طولانی که پیرمرد - چشم و چراغ ما - خسته نشود، قطعه‌ای به نام « شهیدان هنر» که در کتابم آمده، هم بیت اول و دوم را که خواندم:
بسته راه گلویم بغض و دلم شعله‌ور است
چون یتیمی که به او فحش پدر داده کسی
بر رخش شرم شفق دیدم و گفتم، گویا
از غم من به فلک باز خبر داده کسی

چشمان گود نشسته و تقریباَ خشک آن عزیز، گویی براق شد، انگار آبی، اشکی نمی‌دانم چه. و گفت: اومید جان، یک‌بار دیگر، از اول بخوان، که اطاعت کردم، خواندم، شمرده‌تر و کمی هم بلندتر، که گفت: های‌های... بارک‌الله بارک‌الله، ساغ‌اُل، ساغ‌اُل، بعد هم باقی ابیات را خواندم، ولی فکر می‌کنم او پس از همان یک دو بیت اول رفته بود توی عالم خودش و از آخر هم گفت: چون یتیمی که به او فحش پدر داده کسی، های‌های از دل من گفته‌ای، اومید جان، من هم یتیم شدم، فحش هم به‌م دادند...

بعد از یک دو ساعت و شام و از این حرف‌ها، ما از او شعر خواستیم، که استاد عزیز، حُسن ختامی، کلامی... گفت قضیة حضرت عباس(ع) را نشنیده‌ای؟ پسر علی(ع) بود، یل بود، اسد‌الله‌الغالب ثانی بود، اما یکی ازین پدرسوخته اشقیا که بارها خواسته بود با حضرت عباس(ع) کشتی بگیرد، یعنی مثلاً جنگ کند و حضرت عباس(ع) محلش نگذاشته بود، وقتی حضرت عباس(ع) در گودی قتل‌گاه افتاده بود و دو تا دستش را بریده بودند، آن حریف اشقیا آمد پیش حضرت گفت: عباس، آی عباس، حالا با من کشتی می‌گیری؟ پاشو. حضرت عباس(ع) فرمود: وقتی آمدی که دست به بدنم نیست!. حالا من چه شعری برای شما بخوانم ؟... "

بدایع و بدعت‌ها و عطا و لقای نیما یوشیج - چاپ دوم( با تجدید نظر)- تهران، زمستان 1369
انتشارات بزرگمهر

محافظه کاری،عامل بدبختی ابناء بشر 1

2009-11-11T20:56:00.000+01:00

سر تنور داغ دعواهای انتخابات داشتم با یکی از دوستان بحث می کردم...
گفتش : "ببین من هنوز امام زمانمو خوب نمیشناسم،چرا باید برم تحقیق کنم که کی داره این وسط راست میگه کی دروغ،کی ظالم و کی مظلوم؟"
خیلی ناراحت شدم و دیگه چیزی بهش نگفتم جز،"شما محافظه کارها حالم و بهم میزنین"،امابذارین اینجا بگم.
آخه اخوی !تو اگه امام زمانتو نمیشناسی واسه اینه که از مجاورت باهاش محروم شدی! بخاطر اینه که غیبته،یکی از حکمتهای غیبت هم غضب خدا نسبت به امته!
قال الباقر (ع):
اذا غضب الله تبارک و تعالی علی خلقه،نحانا عن جوارهم.
اصول کافی،کتاب الحجه،باب فی غیبه،ح31

می گی غضب چرا؟
چون ملت حق رو دیدند و حمایتش نکردند،ظلم رو دیدند و مقابلش نایستادند!
حالا راه چاره چیه؟
اینه : "ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم"
رعد/11

اندر احوالات 1

2009-10-30T21:01:00.000+01:00

شدم جواب قبل از سوال!
تو فرض کن که فلاش بک زدی به آینده.

-----------------------------
-----------------------------

خاطره:8/8/88 و عزت نفس پوچ ولی با ارزش.

آنفولانزای روحی!

2009-10-21T23:41:00.000+02:00

دو سال اول فکر می کردم میدونم خدا داره چیکار میکنه...
سال سوم فهمیدم عمرا سر در بیارم از کار خدا...
سال چهارم ایمان داشتم که خودش داره کارا رو ردیف می کنه....
سال پنجم و شیشم منتظر بودم...
سال هفتم اوضاع خیلی بدتر از قبل شد...
الان هم خودم رو محق میدونم که چرا بنده نوازی نمیکنه...
.
خیلی وقته حسرتم وجدان این آیست:
هو الذی انزل السکینه فی قلوب المومنین لیزدادوا ایمانا مع ایمانهم و لله جنود السماوت و الارض ..
.
نکنه!!!!! :
ثُمَّ قَسَت قُلوبُکُم مِن بَعدِ ذٰلِکَ فَهِىَ کَالحِجارَةِ أَو أَشَدُّ قَسوَةً ..
سپس دلهایتان سخت شد. چون سنگ. حتی سخت تر از آن ...
------------------------------------------------------------
پ.ن: تقصیر خودته
خاطره: محی الدین و غیریت خدا با خلق

بهش نمیومد اینقدر درد بکشه!

2009-10-14T23:39:00.000+02:00

"می دونی .. با اینکه درد تنها چیزیه که هیچ وقت رکوردش شکسته نمی شه، اما فکر کن به یک محکوم به اعدام، زیر تیرباران، که دست و پا، و بدتر از آن چشم هایش را بسته اند. یعنی منتظر صدای اولین شلیک است. گاهی احساس من از درد، شبیه احساسی است که او در فاصله ی میان شلیک سوم تا چهارم دارد. درد نیست. فراتر از درد است. می خواهد بداند با کدام تیر از پای در می آید. با درد شماره ی چند می رود؟ .. گاهی نگرانم این روزها،‌ که شمار دردهایم هم از دستم دارد در می رود .. نگرانم .. "

-------------------------------------------------------------

خاطره1: آخه چرا باید بعد از هر قهری آشتی باشه؟حالم بهم میخوره از این پروسه همیشه تکراری!شاید یه روزی یه قهری کردم که دیگه هیچ وقت آشتی ای نداشته باشه.

پ.ن.2 دلم نمیاد از یکی بخاطر رذیلتهای اخلاقیش بدم بیاد،شاید چون خودم هم بعضی وقتها گرفتارشون شده باشم.

اینم از این

2009-08-10T01:16:00.000+02:00

گفتم یه روزی به این میرسم،

" حرف حق می زنی عزیزم. ولی .. باید یاد بگیری هر حقیقتی رو تو صورت طرف تف نکنی ... روح و روان آدما از هر حقیقتی عزیزتره .."
رضا کیانیان. چتری برای دو نفر ...

پ.ن: خاطره ای که از برخورد امروزت ساختی حکم نابودی همه فرداها،همه دار و ندارم بود ...

خاطره : بی معرفتی، به معنی کلمه.

دردی کشیده ام که مپرس!

2009-05-08T22:21:00.000+02:00

بر دیده ات نظر کردم،اشکهایت را بوسیدم و دیدم که مژه هایت بهم تابیده است.
می دانم که چشمهایت دروغم را باور نکرد و گریستنت، گناهم را شست...
اما بدان،
دیروز به عشق، آشکار شدم و امروز به رنج، مرد.
ومی دانم که فردا هم به صبر، پیروز.
اینرا از پدرانم به ارث برده ام...
تو هم صبر کن...
دروغها هم روزی بر ملا شوند.

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی!

2009-04-21T21:08:00.000+02:00

خیلی وقته دارم زور میزنم یه متن مفصل و خشگل واسه ی این اتفاق میمون و مبارک بنویسم...ولی نمیشه!
مفصلش بمونه واسه بعد....
اینی کی داره میره حسینه...."حسین حمدیه "
با اینکه مدتیه میدونستم، ولی هنوز باورم نمیشه که دوم اردیبهشت ماه سال 1388

حسین توپولوی حالا"" نی" "قلیونی" "خودمون عقد کرد و نکاح انجام شد و خداحافظی...
جاش میونمون خیلی خالی میشه خیلی....
از صمیم قلب بهت تبریک میگم حسین جان...از صمیم قلب...
گریه خوشحالی مو نمی دونم چجوری نشونت بدم....
فال حافظ رو واسه خودت فرستادم....

شروع خوبی داشته باشی زیر سایه آقا امام زمان(عج)....

به پای هم پیر شین،
بسم الله!

بی تابی!

2009-04-14T18:36:00.000+02:00

باغها را چراغان كنيد؛ بوى انار، مشام پرستوها را ديگر نمى گزد.

زاغكى، زير سرو بن خزيده است؛ پيدايش كنيد؛ به خم رنگ بيندازيدش، طاووس مى شود.

امروز همه از دايره بيرون ترند. كمرها كه آلوده صد بندگى بودند، شال همت به خود پيچند كه پيچ و تاب راه هنوز بسيار است. تاجهايى كه مرداب افكندگى، قى مى كردند، اينك تكه پاره هاى سنگ فرش بازارند.

آمدنم،

مثل شعر، ناگهانى است؛

مثل سبزه، نقاش زمين است؛

مثل گريه، با خود هزار عاطفه مى آورد؛

به شيرينى يارى است كه رقيب موميايى او، شمع را به عزا نشانده است.

آمدنم،

مثل تحويل سال است؛ پر از خنده و ديدار.

آمدنم، آمدنى است.

فانوس ها را يك يك به كوچه آوريد؛ درآبگينه هايشان آتش بريزيد، تا در صبح استقبال، كسى دلمرده نباشد. غنچه ها را ديگر، چشمه هاى خون نخوانيد. ابرها، پيغام طراوت مى گزارند، گريه آسمان نيستند. من در راهم. اندك آب خود را به خاك راه آلوده نكنيد. من با خود يك اقيانوس ابر آورده ام؛ همه از بهر شماست. شنيده ام بچه مرشدهاى خاخام، عكس مرا مى دزدند، حمايل مى كنند، و كنار نيل مى روند، تا چند گرم مهربانى از خدا پس انداز كنند. شنيده ام از پشت ابرهاى سياه و سرد، بر سر شما آهنهاى گرم مى ريزند. شنيده ام با شما آن مى كنند كه عجوزه هاى روستاى پايين رودخانه، با گنجشكان بى آزار. شنيده ام فرعون زاده هاى اهرام خو، به شما مى خندند و غيبت مرا تسخر- نيشخند- مى زنند. به آن گورهاى ايستاده بگوييد: موسى، برادر من، جمله شما را به هيچ فروخت، و اگرهيچ، سايه اى مى داشت، شما را از آن نيز بهره نبود. بگوييد: هيچستان شما، از روى نيل تا پايين آن است؛ آنجا كه فرعون براى شما ميراث گذاشت. به آنها بگوييد: آسمان حجاز به نياى من گفته است: شما همان نامردمانى هستيد كه از گاو موسى شير به لب و دهان خود پاشيديد، اما دختران خود را هلهله كنان به نكاح گوساله ى سامرى در آورديد. كابين آن را هم ستانديد: چهل سال سعى بى صفا. من از مقدار شما بيشم. حديث خار و گل، يا شمع و پروانه، يا تشنه و آب، يا باغ و بهار، رها كنيد كه اينها همه كهنه ردايى است نخ نما. ندبه بخوانيد؛ ندبه هميشه تازه است. ندبه هر روز شما را جمعه مى كند. كاش هميشه كودك مى مانديد، و با من به همان زبان گريه سخن مى گفتيد. چقدر دوست دارم اين تنها زبان زنده را. گريه تنها زبانى است كه دروغ را نمى شناسد، و درس فريب در واژگان مدرسه او نيست. حسرت نخوريد به روزگار كسانى كه در بازارمى ايستند، و در خانه نشستن را از ياد برده اند. روز بيدارند، و شب نيز بيدار. حسرت، وقف تازه جوانى است كه در پاى حبيب « سر و دستار نداند كه كدام اندازد» و با آواز قناريها، تا آخرين ايستگاه پرستوها پرواز را خريده است. مرا بخواهيد؛ اگر بهاى آن شكستن است؛ ماه بى شكستن تمام نمى شود. از من برخيزيد؛ اگرآخر آن نشستن است. شمع ازشعله برخاسته، نشست.
ترازوى نياز شما از نماز هم پر مى شود؛ كفه آن را به زر نيالاييد.

آفت عشق را بشناسيد: بى تابى است.

سرزمین خود سازی و خدا جویی

2009-03-17T16:56:00.001+01:00

دعوا سر سر بند یا زهرا بود،عشق زهرا بود،مادر همه بچه ها زهرا بود،روضه شبهای قبل عملیات یا روضه بیبی بود یا امام حسین،بخدا بیی اونجا بود...هممون حضورشو درک میکردیم،هر کدوم از بچه ها که خواب بیبی رو می دید فرداش شاد و شنگول می پرید میونه بقیه بچه ها و حلالیت می طلبید،بقیه ام گریه می کردن...قرار بود شهید بشه.

***************************************************************

فقط خاطره
رفته بودم جنوب با راهیان نور،
هرکدوم از شهیدایی که تو جنگ فرمانده بود یا از خود گذشتگی عجیبی کرده بود الان اسمش رویه بزگراهای توی تهرانه،بقیه شهدا هم به نسبت نقشی که تو جبهه داشتن اسمشونو روی خیابون اصلی و خیابونه فرعی و کوچه و بن بست ها گذاشتن.
یه عکسی هم از یه شهید گمنام دیدم که وقتی جسدشو کشف کردن هنوز بدنش سالم بود،با خودم فکر کردم که هنوزم که هنوزه چقدر معیارهامون با معیارهای خدا فاصله داره!نه!
یه چیزه عجیبه دیگم شنیدم، عموم جانبازهایی که واسه توجیه ملت در مورد مناطق مختلف عملیاتی
به اردوها سر میزدن و سخرانی میکردن، از نزدیک بودن فرج آقا زیاد می گفتن و خیلی مطمئن این حدیث رو از امام باقر(ع) ،بگمانم، می خوندن که میگه:
"در آخر الزمان مردمی از شرق زمین قیام وانقلابی می کنند بر علیه باطل، که پس از آن اگر من زنده بودم فرج منتقم آل رسول الله رو درک میکردم!"
بعد اینا میومدن می گفتن که منظور انقلاب ما بوده و اینکه می فرماید" اگر من زنده بودم"اشاره دارد که بعد از وقوع این حادثه به اندازه عمر یک انسان تا فرج فاصله خواهد بود.
یا مثلا تعریف می کردن که خواب شهداء رو زیاد دیدن که می گن ما لباس های رزم خودمونو پوشیدیم و منتظریم تا آقا ظهور کنه و و ظهور خیلی نزدیکه.
بشدت دعا می کردن برای ظهور آقا،کاری که قبلا خیلی کم دیده بودم مخصوصا از سپاهی ها!
عموم جانبازهای بسیجی و سپاهی یه متلکی به ارتش مینداختن مخصوصا وقتی که صحبت از کربلای 4 میشد.
با ما یه جانبازه شیمیایی از طرف وزارت نیرو اومده بود که خیلی خرش می رفت،فارغ التحصیل دانشگاه خودمونم بود،وقتی ازش در مورد فقر وحشتناکی که هنوز تو مناطقی مثل خرمشهر و و حومه اهواز و خرم آباد بود ، پرسیدیم ،گفت:اینا حقشونه که اینطوری باشن و لیاقتشون بیشتر از این نیست،می گفت ما سر برق دادن به این مناطق از طرف وزارت خونه کشته دادیم،خلاصه آخرش از دهنش در رفت که گویا اصلا سیاست نظام بر اینه که اینارو تو فقر نگه داره تا "آدم شن"!!!
تیکه کلام تازشون شده بود:"سید علی ما خیلی تنهاست"
زیارت عاشورا و دعای ندبه و کمیل کنار مزار شهدا و پرچم های قرمز خیلی چسبید،سینه زنی ها و نوحه خوندناشم همینطور،از اونجا تا کربلا کمتر از 2 ساعت راه بود.
درمورد اتخابات و رئیس جمهور دولت خدمتگذار و اومدن و نیومدن خاتمی هیچ حرفی یا پستری نشنیدم و ندیدم و بسیار تعجب و حیرت کردم.
تا حالا فکر می کردم که جبهه و این تبلیغات و بازی کردن با احساسات مردم و جوونها تو این دوره زمونه فقط وجهه سیاسی داره که بعد این سفر کاملا پشیمون شدم از تفکرم!
به این سوالم هیچ کس جوابه درستی نداد، که چرا بعد از سال62-63 ایران جنگ رو ادامه داد و فاو گرفت و رفت تو خاک عراق و جنگ فرسایشی ادامه پیدا کرد؟(البته یه جوابایی دادن که شاید بعدا بگم چرا قابل قبول نبودن)
تا اینکه دکتر علایی و سردار عسگری(بادی گارد مخصوص امام) تو حسینیه دوکوهه به این سوال اینطوری جواب دادن که:
"امام فکر میکردند میتونن رژیم بعثی و صدام رو سرنگون کنن واسه همینم یه تنه جلوی مسئولین وقت کشوری واستادن و گفتن: "جنگ جنگ تا پیروزی "و "راه قدس از کربلا میگذره""
خیلی ناراحت شدم.
از حاجی فرهانی(همون جانبازه که باهامون اومده بود از طرف وزارت خونه)که پرسیدم، گفت امر ولی فقیه رو باید بی چونو چرا اجرا کرد و اصلا تو حقی نداری که این سوال رو بپرسی!
منم گفتم دمت گرم، مثله اینکه با امام معصوم طرفیم و خبر نداشتیم!خیلی شاکی شد.(ولی خیلی آدم با حال و شیطونی بود، نمی تونست درست نفس بکشه، خودشم می گفت من دارم چوب شیطنت ها و اذیتهای که هم رزمامو کردم، می خورم)

بسم الله

داغونم!

2009-03-09T20:05:00.000+01:00

برای هر مسافر تو دوردست یا یه مقصدی هست یا یه محبوبی،خوب معمولا مسافر به مقصدش می رسه.یه عده کمتری هم عموما به محبوبشون میرسن،یا حداقل به یادش طی طریق می کنن.اونم تا ته خط، حداقل خیالشون راحته که:" اره دوستش دارم واسه همینم تا آخرش رفتم و من می تونم دوست داشته باشم " یا "اشکال نداره! دوباره سفر میکنم"

اما میخوام یادت بندازم روزی رو که خواستی برسی، ولی وسط راه خسته شدی، نشستی رو جدول خیابون و درمونده گفتی:"نوچ!نمیشه،کار من نیست"

اینجاس که یا بر میگردی سر جای اولت یا با نا امیدی به راهت ادامه میدی،هی میشینیو به خودت لعنت می فرستی که چه غلطی کردی ولی بازم تحریک میشو به راهت ادامه میدی...تا برسی به ته خط

اما اینجا بدترین جاشه،رسیدی و می بینی که هیچی مقابلت نیست،هرچی تو ذهنت پرورونده بودی همش وهم و خیال بود.اصلا انگاری راه رو اشتباه اومدی،

اونوقته که کابوست میشه: من کیم؟اینجا کجاست؟این دیگه کی بود که منو تا اینجا کشوند و...خلاصه سرخورده میشی!میزنی تو جدول میری تو جاده خاکی تو کفش میمونی که که عجب خری بودی!چه غلطی کردی و... خلاصه کلی خودخوری میکنی.

میشی فستیوال درد!(از نوع بی درمونش)

اما مشکل اون آخر کار نیست ،مشکل توئی،ارادته،آینده نگریته....حس و حال نداشتی، کم جنبه بودی و زدی تو خاکی،یادت رفته بوده که حاجی!هرکاری رو خواستی شروع کنی قبل از ستارت خوب بهش فکر کن،پیشبینی کن و بعد پا بذار وسط میدون،از اون لحظه به بعد دیگه باید گازشو بگیری،واینسی حتی اگه فهمیدی که اشتباه اومدی بازم واینسی، به راهت ادامه بدی و تو راه اشتباهاتو جبران کنی.

چیزی که این وسط خیلی کشنده ست سکونه،خیلی ها حتی روانشناسا می گن تو همچین مواقعی یه خورده تامل بهترین کاریه که میشه کرد،ولی من میگم نه!سکون همیشه غافبلگیر کننده ترین خطری که وجود داره،سردت میکنه،پنچرت میکنه.

اره! سکون مثل یه مردابه، وقتی میوفتی توش،می کشدت پایینو و فاتحه! ازت چیزی باقی نمیذاره جز یه جسد متعفن،با کلی خاطره و عقده باز نشده،میمونی وسط خرابه ای که خودت با دسته خودت، اومدی ابروشو درست کنی زدی چشمشم کور کردی!

چشمت کور دندت نرم!می خواستی نکنی.

خوب فکر کن.

بسم الله،

---------------------------------------------------------------

تبصره:

آوای گرم کیست که از راه دور،

سر می کند ترانه جان پرور امید؟

گاهی برد گذشته تاریک را زیاد

گاهی دهد سعادت آینده را نوید

فریدون مشیری

**********

خاطره:

از مشهد اومدم با اون صحن و سرای مجلل آقا و دلم سوخت،خیلیم سوخت، یهو تو دلم آشوبی شد، بخاطر ائمه بقیع . موقع برگشت، حاج علی مالکی که با اون صدای گرمش تو گوشم زمزمه می کرد:

من هجرک یا حبیب

قلبی قد ذاب

انظر نظرا الی یا ابن الاطیاب

ان غبت لذنبنا فتبنا،تبنا

او خفت من العدی،فماللاحباب؟

سیدی!سیدی!

الجور فشا علی المحبین فقم

یا منتقم بامر رب الارباب

2009-03-02T21:00:00.000+01:00

یکی از معدود راهایی که برای نمایش شخصیت و هویت هر انسان برای بقیه،اونطوری که دلش میخواد، وجود داره، همین وبلاگ نوشتنه.

با این امتیاز که خیلی مطمئن میدونی که هیچ عامل دیگه ای مثل جایگاه اجتماعی،شغلت،طرز لباس پوشیدنت،مدل موهات ،خانوادت و...،تو برداشت شخصی بقیه از تو تاثیر نداره.

البته یه بدیایی هم داره که که بواسطه ناقص بودن پل ارتباطی افراد با صرف کلمات ایجاد میشه، مثلا ممکن نتونی اون مطلب یا موضوعی رو که میخوای، با ابزار محدودی مثل کلمات، به مخاطب منتقل کنی؛نهان بودن زبان بدن وeye contact و خلاصه از این حرفا...

اما خوبه...حداقل واسه من خوبه...

منی که مدتیه دنباله یه تجربه تازم،منی که با اینهمه دوستهای دور و نزدیک، بازم احساس می کنم که تنهام،نیستم و...

حداقل میتونم امیدوار باشم که اینجا، دفترچه یاداشت خاطره هام باقی میمونه...

پس بسم الله

سلام

من، سید مجتبی شجاع الساداتی،از صمیم قلبم به شمایی که قابل دونستی و به "حسرت دیرینه" سر زدی،

خوشامد می گم،

درود بر شما!